Η σχέση ως αρχή δημιουργίας και αναγνώρισης

Η σχέση ως αρχή δημιουργίας και αναγνώρισης

Σε αυτό το μέρος, ξεκινάμε από την ετυμολογία της λέξης “σχέση” – από το “ἔχω” (κατέχω, συνδέομαι, σχετίζομαι) – και προχωρούμε σε μια διεπιστημονική και κοσμολογική εξερεύνηση της έννοιας.

Η «σχέση» φωτίζεται ως δεσμός, ανταλλαγή, αλληλεπίδραση, σύσταση, συντονισμός και κοινός τόπος, ήδη από τα πρώτα δομικά στοιχεία της ζωής και της ύλης. Από τα χημικά μόρια και τα πεδία δυνάμεων, έως τους ανθρώπινους δεσμούς και τις ποιητικές εικόνες, η σχέση δεν είναι ποτέ παθητική. Είναι κινητήρια δύναμη — ένα δυναμικό πεδίο μέσα στο οποίο οι μορφές εμφανίζονται, αναγνωρίζονται, εξελίσσονται.

Θα εξετάσουμε:

• Τι αποκαλύπτει η φυσική των πεδίων και η αστροφυσική για την κοινή προέλευση όλων των μορφών της ύλης;

• Ποια είναι η σημασία της συνάφειας (affinity) και της συντονιστικής συγχρονίας (resonance) στην εμπειρία της σχέσης;

• Πώς αντιλαμβανόμαστε σχέσεις που μας εμπεριέχουν, αλλά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πλήρως (όπως συμβαίνει με τα μακροκοσμικά ή τα μικροκοσμικά φαινόμενα);

• Ποια είναι η βιολογική και αναπτυξιακή σημασία του δεσμού, ήδη από τον προγεννητικό βίο;

• Τι σημαίνει «όμοιος στον όμοιο» και τι ρόλο παίζει η αναγνώριση και ο αντικατοπτρισμός στην δημιουργία σχέσης;

• Πώς η αναπνοή, ως φυσιολογική κίνηση ζωής, μάς διδάσκει την τρισδιάστατη κίνηση κάθε σχέσης: εισπνοή – μεταβολή – εκπνοή;

Μέσα από παραδείγματα από την κυτταρική βιολογία, τη συστημική θεωρία, τη φιλοσοφία του διαλόγου, την ποίηση και τις διαπροσωπικές εμπειρίες, το μάθημα αυτό δείχνει ότι η σχέση δεν είναι απλώς ένα φαινόμενο. Είναι τρόπος ύπαρξης.

Στο τέλος, τίθεται το ερώτημα:

Αν η σχέση είναι η πρωτογενής δομή του σύμπαντος, τι σημαίνει να υπάρχω συν-σχετιζόμενος/η;